این آخرین ترانه ی من است

این آخرین نشانه ی من است

شد، شانه ام ز بار غم تهی

چون، دست او به شانه ی من است

مست و نغمه خوان شدم

عشق او بهانه ی من است

حاصل دو روز عمر، مستی شبانه ی من است

مایه ی امید من، وعده های او بود

وعده های او مرا، عین آرزو بود

عشق او سرشت من، چشم او عدوی جان

وه که سرنوشت من، در کف عدو بود

شادیم ز گل و می، می شود فزون ولی

مستیم ز نگه آن فرشته خو بود

چو نی نغمه ها در گلو دارم

به دل روز و شب یاد او دارم

به جز آرزوی وصالش نیست

اگر در جهان آرزو دارم

اما مطلب بعدی در مورد رسیدن زمستونه که قبلاً تو پست  شب یلدا در موردش

کمی نوشتم ولی نه مفصل.

فصل زمستونه فصلی که هم خودم توش بدنیا اومدم و هم ...

بالاخره تهران هم سفید پوش شد و کوچه و خیابونای بالای شهر رو برف گرفته

یه چیز دیگه که باعث می شه من عاشق زمستون بشم همین برفه که باعث

می شه من به ورزشی که خیلی بهش علاقه دارم بپردازم اونم اسکیه

خیلی خوشحالم که با این برفی که تو این چند روزه اومده بالاخره

پیست اسکی دیزین هم باز شده. و به زودی با صاف شدن هوا میرم اسکی

تو این چند ساله زندگیم به جایی رسیده که از هیچ چیزی و هیچ کاری به

اندازه ی اسکی لذت نمی برم ، وقتی اسکی می کنم انگار آزادم و به آرامش

فوق العاده ای می رسم و ...

اما آخرین موضوع در مورد اونیه که همه ی زندگیم شده

و این مطلب صحبتیه با خودش

تولدت مبارک تنها بهونه ی زندگی من

امیدوارم هر کجا که هستی و با هر کسی که هستی سالم و سلامت و

خوش خرّم باشی .

امیدوارم اگر کسی کنارت هست ( یه چیزایی شنیدم ) اون تو رو بیشتر از من

دوست داشته باشه ...

ولی اگر هیچ کسی تو زندگیت نیست و اون حرفهایی که شنیدم دروغه بدون

هنوز یکی اینجا منتظرته و تا هر وقت که بیای منتظرت می مونه

به دلم افتاده به زودی می بینمت و می دونم که تو همین امسال که

سال ببر که نماد سال تولد خودمم هست این اتفاق می افته ولی ای کاش

واسه همیشه باشه این دیدار و دیگه دوباره انتظار دیدنت رو نکشم

فکر نکنی هیچ کاری واسه دیدنت نکردم ، چند بار جاهایی که معمولاً میری

مثل اون پارکی که واسه پیاده روی میری اومدم ولی ندیدمت، با خودم گفتم

شاید هنوز وقتش نرسیده.

ولی بازم منتظر می مونم

به امید اون روز ...

تولدت مبارک بهونه زندگیم

تولدت مبارک ...